MPLS bywa nazywany protokołem warstwy 2,5, ponieważ dodaje swój własny nagłówek „Label”, pomiędzy nagłówkami warstwy drugiej a trzeciej.
Aby dostawca usług Internetowych mógł podłączyć MPLS do sieci klienta musi:
Wiedzieć o sieciach IP klienta.
Wykorzystywać protokół routingu.
Wykorzystywać sieci klienta do podejmowana decyzji podczas wyznaczania trasy.
Sieć MPLS VPN nie wykorzystuje algorytmów szyfrujących przesyłane dane, osiągając prywatność połączenia poprzez strukturę sieci, w której komunikacja jednego klienta jest nie widoczna dla innych klientów.
W przeciwieństwie do Metro Ethernet, w przypadku którego, dostawcy usług Internetowych stosowali switch-e łączące biura zdalne klientów, połączenie MPLS wykorzystuje rutery. Zmiana ta jest podyktowana wykorzystaniem warstwy trzeciej, przy podejmowaniu decyzji o wymianie ruchu sieciowego.
MPLS umożliwia współprace z wieloma innymi standardami warstwy drugiej, takimi jak ATM, MertoEthernet, Frame Relay czy połączeniami serialowymi. Jest to możliwe ponieważ dochodzące do ruterów dostawcy usług Internetowych ramki, są de-enkapsulowane do warstwy trzeciej.
MPLS jako pierwszy z protokołów, umożliwił wsparcie dla QoS w sieci WAN. Dzięki czemu np. komunikacja VoIP zyskuje większy priorytet, a tym samym jakość rozmów staje się znacznie większa.
Topologia MPLS
MPLS Layer 3 OSI
Struktura sieci Metro Ethernet w przeciwieństwie do MPLS funkcjonuje na warstwie drugiej, dzięki czemu dostawca usług Internetowych nie potrzebuje żadnych informacji na temat adresacji IP klienta. Sytuacja ta znacząco różni się w strukturze sieci MPLS funkcjonującej na warstwie trzeciej. W tym przypadku ISP musi znać sieci klienta a nawet wykorzystywane przez niego protokołu routingu.
Poszczególne biura zdalne wymieniają między sobą informację o sieciach za pomocą protokołów routingu, jednak relacja sąsiedztwa nie są nawiązywane pomiędzy ruterami brzegowymi poszczególnych biur klienckich, a pomiędzy CE i PE. Podsumowując:
Rutery brzegowe CE nie nawiązują relacji sąsiedztwa z innymi ruterami brzegowymi CE.
Rutery brzegowe CE nawiązują relacje sąsiedztwa z ruterami PE znajdującymi się po drugiej stronie „Access Link”.
Poszczególne rutery PE wymieniają pomiędzy sobą trasy klienckie, dzięki czemu każdy ruter CE zna wszystkie niezbędne trasy do sieci klienckich.
Rutery PE wymieniają między sobą trasy za pomocą innego niezależnego protokołu routingu (MPBGP). Przekazując je ruterom CE za pomocą redystrybucji, mającej miejsce po stronie dostawcy usług Internetowych.
Protokół MPBGP (Multiprotocol BGP) jest wykorzystywany pomiędzy ruterami PE w przypadku kiedy, protokół routingu pomiędzy biurami zdalnymi CE a ruterem PE nie jest BGP.
Protokół MPBGP umożliwia przesyłanie tras redystrybuowanych z wielu innych protokołów pochodzących od wielu różnych klientów. Jednak dzięki odpowiednim oznaczeniom każde biuro zdalne CE otrzymuje odpowiednie trasy.
OSPF Area Design with MPLS VPN
W przypadku wykorzystania OSPF jako protokołu łączącego rutery CE z PE, MPLS umożliwia stworzenie paru rodzajów topologii, których wspólnym mianownikiem jest strefa „Superback Bone” łącząca wszystkie rutery PE. W takim przypadku każdy link pomiędzy PE a CE może należeć do innej strefy OSPF.
Dodaj komentarz